Polish English German

Samorządowa Szkoła Podstawowa im. Władysława Łokietka

Topola Królewska, Oddziały Gimnazjalne

Rodzicu, może masz ten problem z dzieckiem - uzależnienie od komputera.

Często zaczyna się tak. Ależ te dzieci są mądre, mój 3-letni synek potrafi już obsługiwać komputer. Włączy sobie ulubiony film, grę, babcię i dziadka uczy, nawet mnie czasem poucza. Gdy dziecko słyszy takie pochwały, to chce ich więcej.

W gimnazjum znowu słyszę. Nas jest troje, każdy ma swój pokój, każdy ma swój komputer, i każdy w swoim pokoju „siedzi w internecie". Gdy zauważymy, że nasze dziecko nie wychodzi, nie uprawia sportu, nie ma przyjaciół, to mamy kłopot. Gdy ma coraz słabsze oceny i ciągle myśli o komputerze, to mamy kłopot. Gdy nasze dziecko ma „ciągi" siedzenia przy komputerze, zarywa noce, to mamy kłopot. Gdy nasze dziecko prezentuje któreś z tych zachowań i na brak dostępu do komputera reaguje rozdrażnieniem, obrażaniem się, złością, agresją – TO MAMY NIEMAL NA PEWNO DO CZYNIENIA Z OBJAWAMI UZALEŻNIENIA. Każde uzależnienie „coś załatwia" dziecko przeżywa coś fajnego, jest zadowolone, zaspakaja potrzebę właśnie przy komputerze, ...bo inaczej nie umie.

 

Teraz zadajmy sobie pytanie, czego moje dziecko może nie umieć?

  • Nie umie rozmawiać z innymi i nawiązywać znajomości – w internecie jest łatwo,
  • Gdy więc nie ma przyjaciół – to znajduje ich w internecie,
  • Gdy ma poczucie niskiej wartości – w internecie może wymyślać różne rzeczy i inni go podziwiają,
  • Gdy nie może odnieść sukcesu w sporcie – to zdobywa medale w grach internetowych.
  • Gdy nie może odnieść sukcesu w innej dziedzinie, to pokonuje misje i poziomy w grach – ma poczucie satysfakcji,
  • Gdy nie ma zainteresowań – to znajduje „niewłaściwe" treści w internecie,
  • Gdy nie ma serdecznego kontaktu w rodzinie, bezpiecznej i ciepłej atmosfery – to szuka akceptacji na portalach internetowych (może zostać wykorzystane),
  • Gdy przeżywa rodzinne dramaty, konflikty – to odrywa się od rzeczywistości przy komputerze,
  • Gdy przeżywa lęki, smutek, złość – to krzywdzi w internecie innych (narażając się na prawne konsekwencje).

Pewnego dnia jadąc do pracy, na chodniku w centrum miasta bili się chłopcy (wyglądali na gimnazjalistów). Rzucone na ziemię plecaki, kurtki, podwinięte rękawy i ręce złożone w pięści. Nigdy nie pomyślałam, że taki widok mnie tak bardzo nie zmartwi. Załatwiali problem we dwóch, siniaki znikną. Nie pochwalam, ale krzywdy, jakie wyrządzają sobie dzieci w internecie są o wiele większe. Obrażanie, wyśmiewanie, wstawianie zdjęć i ich szydercze opisywanie, to wybrane agresywne zachowania młodzieży. O tym wszystkim dowiadują się dziesiątki, a nawet setki osób w ciągu kilku godzin. Jak to zatrzymać? Czasem zatrzymuje to samobójcza śmierć krzywdzonego nastolatka. Należy podkreślić, że złe emocje np. z gier komputerowych są przenoszone do świata realnego. Dzieci stają się agresywne, bo np. nie udało się pokonać wroga. Niebezpieczne jest zacieranie się granic pomiędzy światem z komputera a rzeczywistością. W grach człowiek ma wiele nowych żyć, można go okaleczać, zniszczyć i nie ma konsekwencji.

Co robić, gdy mamy poważne obawy, że Moje dziecko się uzależnia?.

 

  • Powiedz dziecko o tym, co Cię niepokoi. Uczciwie, szczerze i jasno, najlepiej przy całej rodzinie. Nazwij to uzależnieniem i powiedz, jakie zmiany dostrzegłeś w jego zachowaniu.
  • Ustal zasady korzystania z komputera i poproś o kontrolę wszystkich z rodziny. Pamiętaj, to Ty Rodzicu Rządzisz. Zacytuję profesora Jędrzejko „dopóki dziecko je z mojej lodówki, jest dzieckiem i ma mnie słuchać". Konsekwencja bardzo pomoże!!
  • Zaglądaj do komputera syna, czy córki (zawsze przy dziecku). Poproś o pokazanie stron, itp. (oczywiście, że dziecko może nas oszukać). Sama świadomość jednak, że możesz zajrzeć, że się interesujesz jest ważna.
  • Gdy czujesz, że jest to konieczne, zwróć się do specjalisty leczącego uzależnienie. Uzależnienie od komputera, jest uzależnieniem psychicznym i często dziecko nie widzi swojego problemu, zaprzecza lub atakuje innych, oskarżając ich o „czepianie się".
  • Zawsze okazuj dziecku miłość i zawsze podkreślaj, że tak postępujesz, bo go kochasz i się martwisz.
  • Gdy okaże się, że np. trzeba zapłacić większy rachunek za internet w telefonie lub komputerze, niech dziecko ponosi odpowiedzialność i także płaci.
  • Zorganizuj dziecku czas, np. wspólną grę w „Chińczyka", spacerem, pracą. Rozwijaj zainteresowania, może dziecko potrafi malować, tańczyć, gotować, grać na instrumencie.
  • Pokazuj swoją postawą, że są inni, którzy potrzebują pomocy. Drobna pomoc sąsiadowi, wizyta u osoby chorej, dokarmianie cudzego psa, czy wróbli, kształci umiejętności i uczucia, których pragniemy. Życzliwość, wrażliwość na cierpienie, troskliwość, itd., itd.. Takie dzieci będą dla nas, jak je wychowamy.

Opracowała psycholog
Alicja Zarzycka - Durda